آبی بی انتها

.: شمال گردی پائیزی :.

msrt — Sat, 14 Nov 2009 06:32:20 GMT

به نام زیباترین مهربان

چند روزی مهمون داشتم. خودم هیچ وقت پاییز شمال رو ندیده بودم، البته 5-6 ماهم که بوده پاییزی رفته بودیم شمال و هرچی خاطره هست از عکسهائیه که از اون سفر به جا مونده. الآن فضا درست مثل اون عکسها بود. درختها رنگهایی بین خاکی، زرد، نارنجی، قرمز و سبز، هوا ملس و آفتابی. استاد عکاسی مون که هفته پیش نیومد یعنی کلاً دیگه تکلیفی باقی نمی موند. سخت ترین و وقتگیرترین کارمون عکاسیه واسه این می گم بی تکلیف بودیم. دیگه چند روز رو به خوش گذرونی گذروندیم و من شدم مهمونِ مهمونم و تنها کاری که انجام می دادم بلده راهی و مترجمی بود. دیگه جای شما سبز و باقی، از دریا و جنگل و بازار نزدیک بگیر تااااااااا جنگل و سد دور، رو یه دل سیـــــــر گشتیم.

توی اون جنگل دوری که گفتم، رفتیم به والِک خوری و یه عالمه هم جمع کردیم واسه سوغاتی(درسته؟!). والِک یه میوه جنگلیه که ساختمان کُلیش شبیه زالزالکه، اما ریزتر و سیاه و گردتر، با مزۀ ملس رو به شیرین، خوشه ایه و تو هر خوشه مثلاً ده بیستا دونه هست. یه عالمه هم کنار سد، پونه چیدیم. یه عالمه ای که می گم یه عالمۀ راست راستکیه هاااا!

روز آخر، وقت برگشت، تو ماشین، رو به آفتابی بودیم که داشت می رفت پشت کوه. همسفرم گفت سه تا صلوات بفرست و دعا کن، حتماً مستجاب می شه.

یه آن یادم افتاد به دوستم. شروع کردم واسه دوستهای دانشگاهم به دعا کردن. هر کدوم یه جور گیر و گرفتاری بدجور داشتن.

رسیدم خونه و sms زدم به اون دوستم که اول از همه براش دعا کرده بودم. برام جواب داد که دعام مستجاب شده. انقدر ذوق زده شدم که نمی دونستم چه کار کنم. مهمونم رو بغل کرده بودم و هی جیغ می زدم و می بوسیدمش. به تمام دوستهام هم زنگ زدم و خبرش رو دادم. خیلی حس خوبی بود. خیلی. شما هم بی زحمت الآن، براش یه دعای خوب بکنین.

دیگه خلاصه این از این چند روز، بعدشم که امروز صبح مهمونم رفتن، منم رفتم تو کار بشور و بساب و به قول یکی از دوستان کوزتینگ اساسی. بعدشم مشقهام رو نوشتم و انجام دادم و یه عالمه تلویزیون دیدم و الآن در خدمت شمام.

.: تکیه ای از بهشت :.

msrt — Tue, 03 Nov 2009 22:17:49 GMT

به نام خدای خدای خدا

نمی تونم فعلاً غیر سفر عاشقانه ام بنویسم.

همون موقعی که داشتم به این فکر می کردم که چقدر این سفر عاشقانه بود، ذهنم رفت پی سفرهای دیگه ام، سفر تابستون پارسال با بابا، سفر زمستون بیست روز قبل کنکورم، سفر خرداد و شروع رفاقتم با رقیه، سفر دو سال پیش برای محرم و ... هیچ سفری اینجوری نبود. امام رضای این سفر خیلی امام رضا(علیه السلام) بود. شاید اینجوری بگم بهتر باشه، این بار به امام رضا(علیه السلام) بودن امام رضا(علیه السلام) خیلی بیشتر فکر کردم. یا بهتر تر بگم، این بار بیشتر فرصت فکر کردن به امام رضا بودن امام رضا(علیه السلام) رو داشتم.

نشسته بودیم تو صف نماز، یه خانمی داستان آقای نخودکی رو تعریف می کرد که جلوی درب ورودی امام رو دیده بود که دست بر سر زوّار می کشید...، از اون طرف چندین بار داستان شیخ بهائی رو شنیدم که می خواست طلسمی سر در ورودی ها بگذاره که گناهکار وارد نشه و جواب امام که "به تو چه دخلی داره؟ کسی رو از در ما دور نکن و مَرون!"، خاطره ام از اون دوستم که برادرش مشروب خور خفن بود اما قسم راستش "به امام رضا(علیه السلام) " بود و تنها جایی که آروم می گرفت حرم امام رضا(علیه السلام) بود، و وقتی به این چیزها فکر می کردم، وقت اذن دخول گوشم می رفت تو دهن تک تک آدمهایی که می گفتن "الهم انی وقفتُ" ی پیر جوون زن مرد، هر کی به یه لحنی می خوند. همه زیبا و دلنشین، یکی با صوت و لحن، یکی به زور و با غلط، یکی با صدای قشنگ، یکی شمرده که اطرافیانش باهاش بخونن، یکی از سر حول و عجله، یکی با آرامش و درک و ... دلم می خواست تک تک صداها رو ضبط کنم ببرم مونتاژش کنم و وقتهای دلتنگی واسه خودم گوش بدم. یا توی حرم. یه بار بر عکس عمل کردم. به جای اینکه رو به امام رضا(علیه السلام) بایستم و باهاشون حرف بزنم برگشتم و به آدمهایی که رو به روی حرم با امام حرف می زدن نگاه کردم. خیلی زیبا بود. زیباترین صحنه ها. دلم ضعف رفت برای امام رضا واسه امام رضا بودنشون. واسه اینکه اینهمه آدم نمی بیننشون اما درست جوری حرف می زنن انگار جلوی روشون هستن و توی چشمهاشون نگاه می کنن و حرفشون رو می شنون. بعد اونها زار می زنن. خواهش می کنن. هر کی به یه دلیلی. یکی بیچاره شده و رسیده به آقا، یکی اومده تشکر، یکی حاجت داره، یکی شکایت داره، و ... به زبون اومدم که کاش دوربین داشتم و فیلم می گرفتم، خادم از کنارم رد شد، شونه ام رو بوسید و گفت ولی اینجا ممنوعه. دلم ریخت. دلم از بوسۀ خادم امام رضای مهربون که روی شونه ام نشست، ریخت.

دلم واسه امام رضا ضعف می ره به خاطر امام رضا(علیه السلام) بودنشون.

وای خدایا چقدر لذت بخشه حس اینکه تو هستی، ائمه هستن. می بینن می شنون، وقتی می گن نمک غذاتون رو هم از ما بخواین آدم خیالش راحته واسه خاطر هر چی، آدم خیالش راحته حرف که بزنه یکی هست که می شنوه، کار که انجام بده یکی هست که ببینه. خدایا... چقدر تو خوبی؟ چقدر تو خوبی! خدایا اگه تنها خوبیت به خاطر حضور ائمه بین ما بود، کافی بود، چه رسد به خدایی کردنت.

هر وقت به این فکر می کنم که امام رضا(علیه السلام) که اینه خدا چیه، بند بند وجودم می لرزه.

دلم برای کسایی که امام رضا(علیه السلام) ندارن، امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) ندارن، امام جواد (علیه السلام) ندارن، امام علی(علیه السلام) امام حسین(علیه السلام) امام حسن(علیه السلام) امام سجاد امام باقر و صادق و کاظم و هادی(علیهم السلام) و امام حسن عسگری(علیه السلام) ندارن، می سوزه. خیلی ...

پی نوشت :

یه دوست مسلمون شیعه ای دارم که وقتی خیلی کارش گیر می کنه به مسیح (علیه السلام) متوسل می شه...

.: علی بن موسی الرضا :.

msrt — Sat, 31 Oct 2009 21:00:18 GMT

به نام خدایی که بودنش کافیست

سلام

من بر گشتم.

هیچ وزنی ندارم.

سبک. آروم. راحت، به لطف خدا و علی بن موسی رضا که درود خدا بر او باد.

می خوام براتون تعریف کنم. که چی شد رفتم. چی شد بین اوووووووون همه آدم بودم... ازاول اول.

من یه اتفاقی واسم افتاد که دلم تنگ شد. تنگ برای کسی نه، از چیزی. دل ِ یه مشتی ام شد یه سر سوزن. دلم ریز شد، شد قد یه اتم. دلم له شد.

قهر کردم. به خاطر این ریز شدن و تنگ شدن دل، قهر کردم. قهرم هم نه از نوع قهر بد باشه. قهر دلگیری. دل شکستگی بود. وگرنه من کی باشم.........؟؟؟

نرجس خیلی زور زد. خیلی زار زد. خیلی خواست. من اما نه. تنها کاری که کردم و اون رو هم با دلم انجام ندادم، رزرو بلیط بود. بر خلاف تصورم بلیط هم بود. فقط از یکی از کلاسهام می افتادم. گفتم ولش و روزرو کردم.

صبحها وقت صبحانه که "صبح عالی به خیر" می دیدم، گزارشهای مستقیم این هومن نمی دونم چی چی رو که می دیدم دلم تنگ تر می شد و قهرم عمیق تر. تمام اون یه هفته، من عنق رفتم دانشگاه و از اونجایی که عنق من با حال عادیم زمین تا آسمون فرق داره(یعنی خیلی خوش اخلاقم مثلاً بیاین از نرجس بپرسین!!!) دوستهام صداشون در اومده بود. بهم می گفتن عاشقی؟ چیزی شده؟ خبریه؟ چه می دونستن چه مرگم بود...

تمام این یه هفته صد کیلو وزن روحم بود. مغزم گنجایش اینهمه فکر و داغونی رو نداشت. نداشت. جداً نداشت....

تمام اینها رو گفتم که دلم نبود برم به یه سری دلایل و دلم بود که برم به یه سری دلایل دیگه.

تا روز آخر به جمع دونفری من و نرجس هی دو نفر اضافه شد، سه نفر کم شد و روز آخر نرجس موند تنها. وضعیت جامون هم مشخص نبود. دو سه نفر که به شدت باهاشون رو دروایسی داشتیم بهمون شماره دادن که بیاین پیش ما بلاخره جا رو یه کاریش می کنیم. اعصاب خردی اینکه بخوام برم وسط یه خانواده که اصلاً نمی شناسمشون که سه تا مرد هم همراهشونه و همه هم یک جا هستن، یا همراه دو نفر بشیم که با یکیشون آشنا نیستیم و با یکیشون هم رودروایسی در حد تیم ملی داریم، یا یه گروه خانم که برای خودشون هم جا کم بود چه رسد به ما که تازه دوستهای مامان بودن و مارو تا حالا ندیده بودن، دیوانه ام می کرد. من و نرجس هر دو اخلاقی داشتیم که توی جمع زود دوست و راحت بشیم، اما فکر اینکه غذامون به پای اونهاس، جا واسه خواب، حموم و غسل زیارت دم به دم و این چیزها تعذب آور بود حتی با خانواده چه رسد به غریبه ها ...

ولی بلاخره دل رو زدیم به دریا و بی خیال سفر نشدیم. گفتیم نهایتش یه جوری خودمون رو با شرایط وفق می دیم دیگه.

عصر دوتا کلاس داشتم. یکی رو رفتم اون یکی هم رفتم تکالیفم رو نشون دادم و گفتم نمیام سر کلاس، اگه تکلیفامو نبرده بودم راضی به اومدنم نمی شد. ولی به این وسیله غیبت هم برام نزد و پیچوندیم و راه افتادم به سمت خونه.

کلید رو انداختم توی قفل ِ در که، گوشیم زنگ خورد. هیچ دقت کردین امام رضا یه سری خادم اسمی و رسمی داره، که توی حرم هستن و لباس به تن. یه سری خادم عملی داره که بی نام و نشونن و واسه زائرای امام رضا کار می کنن؟ اسمش رضا بود. اونی که پشت تلفن بود. گفت با آقای اعتماد هماهنگ شدین. برین خدا به همراه و التماس دعا. آقای اعتماد. آقای اعتماد. آقای اعتماد..........

سوار ماشین شدیم. یکی از اون دو نفر ذکر شده، تماس گرفتن که ما سوئیت تر و تمیز گرفتیم. جا هم داره. عالیه و خوبه و می تونین بیاین پیش ما. منم گفتم فعلاً جا داریم. بریم ببینیم می پسندیم، اگه نه میایم اونجا...

رسیدم مشهد. نرجس نیم ساعت زودتر رسیده بود. اون از تهران رفته بود. همدیگرو بعد اووووه روز دیدیم و بوس و این حرفها. اول کار به توصیه همه عزیزان رفتیم بلیط برگشتمون رو بگیریم که گفتم روز حرکت بیاین تهیه کنین اونم حضوری. مام داغ بودیم حالیمون نبود چی شنیدیم. شاد و سر خوش گفتیم چشم و راه افتادیم.

تاکسی گرفتیم. رسیدیم. چمدونمون رو بردن بالا. ما اصرار که شما چرا آخه زحمته. اونام که نه خواهش می کنم خسته می شین، ما اینجائیم واسه این کارها. خب همش یه بار تو عمرم بیشتر هتل نرفته بودم. سفرهای ما هتل بردار نیست. ما بیابونی سفر می ریم. فکر کنین اگه بخوایم به جای کمپ تو هتل بخوابیم چقدر هزینه مون می شد. علاوه بر اون خواب توی کمپ و از سرما بیدار شدن، از صدای همسایه پریدن و از بوق ماشینها تب خال زدن صفای دیگه ای داره... جدی می گم.

بگذریم.

رفتیم بالا و گفتیم مهمون آقای اعتمادیم. تا کمر خم شدن واسمون. وارد اتاق که شدیم سرم گیج رفت. همینجور فکرهام از یه هفته پیش تا اون روز اومد و رفت. اومد و رفت. اومد و رفت....

بغضم گرفته بود نا فرم. نشستم روی تخت. به در نگاه کردم که آقاهه بدون انعام گرفتن برخلاف فیلمها، رفت... من و نرجس همدیگرو نگاه می کردیم و سر تکون می دادیم...

صبحانه سلف سرویس و رسیدگی خاص آقایون گارسُن...

اول البته سرد بودن. یواش یواش رفیق شدن. روز اول یه ساعت طول کشید بیان منو بیارن، روزهای بعد وقتی فهمیدن مهمون آقای اعتمادیم نفر اول می اومدن سر میز ما. روز آخر وارد که شدیم از جزء ترین کارگر رستوران تا مسئول رستوران اومدن سلام و عرض ادب می کردن. من و نرجس چشمامون گرد شده بود قد یه گردو. کوچیک هم نمی شد مثلاً قد یه نخود یا نه اصلاً قد یه فندق.

این از هتل...

بعد از صبحانه که رفتیم حرم. نگاهم که افتاد به آقا، ... دل تنگم، یواش یواش منبسط شد. باز شد. بهشون گفتم خجالت زدم. شرمنده ام....

در تمام ثانیه هایی که مشهد بودم، هر جا که بودم، از دلم هیچی نگذشت که بهش نرسیده باشم. از خوردنی بگیـــــــــر تاااااااااااااا حال و روز و ووووووووووووووووووو

من غدیر مشهد بودم، عاشورا مشهد بودم، تولد امام حسین مشهد بودم، شعبان رجب .... هیچ وقت هیچ وقت جمعیت اینجوری نبود. من و نرجس در عرض یک ثانیه ساعتها همدیگرو گم می کردیم. تو حرم گوشی آنتن نمی داد. حرم به حرم آنتن نمی داد. حرم به بیرون، بیرون به حرم چرا. نه اس ام اس می رفت و می اومد نه تماس برقرار می شد. آخرشم مادرها به دادمون رسیدم. مادر امام رضا و ام البنین......................

شب تولد آقا بود. رفته بودم بلیط بخرم. روز قبل از حرکت. گفت برای آمل تموم شده. خیلی اعصابم خرد شد. رفتم واسه نرجس بلیط گرفتم و موندم که چی کار کنم... از ترمینال، گنبد معلومه. ایستادم جلو گنبد آقا و گفتم چی کار کنم حالا؟؟؟ تنها راه برگشتن تهران بود و از اونجا آمل. این کار رو اکثر شهرستانی هایی که باید بر می گشتن انجام دادن. یه شیرازیه هم تو اتوبوسمون این کار رو کرد. برای تهران اتوبوس فت و فراوون بود. چه مصیبتی کشیدم!!! چقدر این بانکداری الکترونیک خداپسندانه است. در بدترین شرایط مالی، برام پول ریختن عصر رو پنج شنبه. چه حرصی خوردم چه حرصی خوردم... به نماز مغرب نمی رسیدم. خیابونها جای مورچه راه رفتن نداشت. پیاده رفتم. دسته راه می رفت. مثل دسته امام حسین. طبل و شیپور و سنچ. آهنگهای فیلم امام رضا و شعرهای مرتبط به امام رضا. ملت همه گل به دست. یه دسته شادمانی... بوی اسفند. وای ....

....................................................................................

روز تولد آقا... روزی که... و من .... من یه ....

آقا حتی نذاشت... نذاشت چشمم بیفته.... نذاشت دلم بلرزه. نذاشت اشکم اینجوری جاری بشه که حروم بشه..........

روز تولد آقا، بعد نماز جمعه. بعد نماز... با یه حال خاصی با نرجس رفتیم پیش آقا، زیارت نامه خوندیم، به نیت تمام کسایی که دلشون اونجا بود و نبودن. ایرانی خارجی زمینی آسمونی عرب عجم فارس و غیر فارس و ... یه نماز هم به همین نیت. که هر کی پرسید منو یاد کردی جواب داشته باشیم.

به یاد یه سری نبودم. خودشون می اومدن جلو چشمم. ما این رو نشون این می دونیم که دلشون اونجاست و محتاج دعا. کاری هم نداریم آیا واقعاً اینجوری هست یا نه. از اون جمله مهدی و هادی ِ استرالیا بودن. این رو نوشتم چون می دونم دنبال می کنن. می نویسم تا بدونن.

از اون جمله مهدی ِکانادا بود. از اون جمله انواع و اقسام فامیلها و دوستهای دور و نزدیک که اصلاً فراموش کرده بودم به یادشون باشم.

آخرین ساعت رو توی ایوون مقصوره بودیم. همه درهای ورودی به همه صحنا بسته بود از ازدحام جمعیت. خیلی تلاش کردیم به هر نحو شده آقا رو دوباره ببینیم. خدا رو شکر همه درهای حرم رو از بر بودیم و آخرین لحظه یکی که ممکن نبود بسته باشه به ذهنمون رسید و رفتیم و رسیدیم. جلو که چه عرض کنم، حتی تا سه چهار متری ضریح هم نمی شد رفت. دورادور حرفهای آخر رو زدم. و وقتی آخرین جمله رو می گفتم حس کردم روحم دیگه وزن نداره. دیگه حاضرم بیفتم بمیرم(جون خودم....)

می دونین؟! این سفر عاشقانه بود. این سفر عاشقانه ترین سفرم در تمام این ایام بود. نه به خاطر هتل چند ستاره. نه به خاطر احترامی که گذاشتن. نه به خاطر هیچ کدوم از این حرفها و کارها. به خاطر اینکه حرف به ذهنم نرسیده بود به گوش آقا می رسید. به خاطر حال خرابی که سالم شد. به خاطر دل اتمی ای که قد جهان هستی شد. به خاطر اینکه در 8/8/88 در جوار علی بن موسی رضا بودم........................

رفتیم سوار اتوبوس بشیم. یه راننده ای که احتمالاً باز آقای اعتماد فرستاده بود اومد جلوی در و ساکهامون رو گرفت و برد گذاشت توی اتوبوس و یه جای گرم و نرم هم تقدیممون کرد.

خدایا...

پی نوشت:

1- آقای اعتماد رو هیچ وقت ندیدیم. اصلاً نمی دونیم چه کاره اون هتل بود. چه داستانها که با نرجس، برای تک تک کارمندهای اون هتل ساختیم.

آقای اعتماد، بابا لنگ دراز بود.

آقای اعتماد آقای، اعتماد، بود. آقایی که می شه همیشه بهش اعتماد کرد. آقا علی بن موسی الرضا شاید...

2- یه روز که خیلی به این روزها دور نیست، نشستم یه داستان نوشتم به اسم "نور". و این امروز من رو دیوانه می کنه. به خاطر اینکه حتی یک کلمه اش رو خودم ننوشتم.

3- من بر نگشتم آمل. دلم نخواست که برم. موندم در آغوش خانواده.

.: در 8/8/88 قرائت شود :.

msrt — Mon, 26 Oct 2009 09:58:18 GMT

به نام خدای بخشنده و مهربان

از دور در او نگاه کردن، انصاف دهید کِی توانید؟؟؟؟ عشق اندُه و حسرت است و خواری عشق اندُه و حسرت است و خواری عشق اندُه و حسرت است و خواری، عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید عاشق نشوید اگر توانید...
بلاخره این سمفونی هشت ها فرا رسید. 8/8/88. امروز تولد امام رضای خوبمونه. ایشالا وقتی شما در حال خوندن این پست هستین، من در جوار اما رضای مهربونم هستم و نایب الزیاره شما. دعا کنین که به یادتون باشم اگر محتاج دعائید. بلاخره یه دعای بی اجابت هم برا خودش یه دعاس. مگه نه؟
به این وسیله سالگرد دوسالگی دوستی خودم و رضوان رو اعلام می کنم. شاید براتون جالب باشه که چرا مثلاً جشن تولد دوستیم با سیمین رو نمی گیرم؟ یادم نیست کی بود اما چه جوریش رو یادمه. اون اونجا دل تنگ و تنها و دنبال جایی واسه دعا بود و منم اون شب از اون حالهای خاصم که صد هزار سال یه بار پیش میاد بهم روی آورده بود و یه چیزهایی در باب کانکت به بالا نوشته بودم و سیمین دلنگرون مادر و دل آشوب به من رسید. جمله اولین نظرش رو اینجوری شروع کرده بود،(الآن اصلاً یادم نیست کی و چه پستی بود)،

"نمی دونم کی هستی و کجایی، امشب حالم خیلی بد بود و به وبلاگت رسیدم ... "

و از اون به بعد می شه به یقین گفت تمام پستهام رو یک به یک خوند و خواهر و دوست و مشاور و منتقد و عزیز دلم شد و موند.

رضوان نه، این جوری نبود. رضوان طی یه ماجرا، من پیداش کردم، اون موقعها که خیلی بود، هر روز بیشتر به شباهتمهای خاصمون پی می بردم. هنوز هم گاهی پیش میاد اگر بنویسه یا بیاد. تمام اینها کنار، شروع دوستیمون رو دوست دارم. خیلی. و همیشه برای حال خودم یه یادمان می گیرم و اینجا می نویسم ...

تولد دوستیمون مبارک رضوان خانم سر شلوغ

دیگه به راز اعتقاد ندارم.

پی نوشت:

مفهوم مد نظرم در مورد پست قبل این بود:

حجاب مصونیت است نه محدودیت

.: اعتقادم :.

msrt — Wed, 21 Oct 2009 20:56:18 GMT

به نام هنرمندترین

امروز رفته بودم شهر کتاب و ولو شده بودم روی زمین و تصویر سازی کتابها رو نگاه می کردم. مسئولینش مثل همیشه دور و برم نمی گشتن که "چه کمکی می تونم بهتون بکنم؟" و بعد فهمیدم انقدر بچه ها اومدن دقیقاً به همین منظور، اینها دیگه براشون مسلم شده که خریدار نیستیم و گذاشتن راحت باشیم.

همینجور هی از این قفسه به اون قفسه تمام کتابهایی که تصویرگری داشت رو ورق به ورق نگاه کردم تا رسیدم به کتابی با تصویر سازی "میر حسین موسوی".

تو نمایشگاه کتاب پوسترش رو دیده بودم اما کتابه رو نه. باز کردم و از طرز قرار دادن نقاشیهای بنده خدا اول از همه ناراحت شدم. کاغذ A3 رو در نظر بگیرین که 4 تا (شامل 9 مربع) کرده بودن و هر چند صفحه یکی چسبونده بودن به کتاب که کتاب رو درب داغون کرده بود. با جون کندن اون برگه های A3 تا شده رو باز کردم که ببینم این تصویر سازی چگونه است؟ که ... هیچی بماند...

منظورم اینه که تصویر سازی این بنده خدا رو (به عنوان یه هنرمند) دیدم مثل همه کتابهای دیگه که می دیدم. این مطلب اول.

مطلب دوم اینکه تقریباً همه تون من رو بیرون از این محیط دیدین.

با اینکه هنر می خونم هنوز همونجوری ام. (با شرمندگی سیمین در بدترین لباس من رو دیده_ بعد آخرین امتحان یه ترم به درد نخور _ سیمین جان دیگه به اون بدی هم نیستم البته.)

نوشتم با اینکه هنر می خونم.... نه اینکه فکر کنین این حرف من باشه ها، نه، حرف اطرافیان دانشگاهمه. دوستهام همه فَشِن مُسَما هستن. با هم خیلی دوستیم خیلی. تمام تابستون دل و جیگرمون واسه هم له شده بود. همیشه از روی خیر خواهی بهم توصیه می کنن کمی با رنگ و لعاب تر باشم "به ناسلامتی هنر می خونی!!!".

همیشه هنر برام مقدس ترین رشته بوده. نزدیک ترین رشته به خدا. اصلاً خود خود خدا. رنگها، حجمها، فرمها، تکسچرها و بافتها، همه اینها خدا هستن برای من. وقتی به اون جمله و این فکرهای خودم فکر می کنم، افسرده می شم. اینکه چرا خودمون رو باید با اسم رشته ها گم کنیم. اگر اسلام رو پذیرفتم، همه چیز دیگه باید از اون فیلتر رد بشه. توی قرآن حجاب واجبه. زینت نداشتن توی محیطهای خاص واجبه. لباسم رو توی قرآن مشخص کرده که اگه قصد تو اجتماع وارد شدن داری باید چه جوری باشی. و من دیگه به این واجبها اعتقاد پیدا کردم...

اون وقت ما هنریا یه کارهایی ازمون سر می زنه که مردم با تأسف برای توجیه مسائل می گن: "هنرین دیگه!!!"

اینها رو گفتم که یه چیز دیگه بگم:

من برام انجام کارهام به صورت انفرادی بیشتر حال می ده. سریع به کارهام می رسم و وقتم تلف نمی شه. بچه ها خیلی مِس مِس می کنن. کار دو ساعته رو از صبح تا غروب می کشونن کلی هم خرج رو دستمون می گذارن آخرشم کار تموم نمی شه. بنابر این من مخصوصاً این ترم تصمیم گرفتم کارهام رو تکی انجام بدم. یه بار بحثش شد تو سلف. اونها گفتن "وای نه تنهایی سخته، راحت نیستیم. اینجا همه به آدم بد نگاه می کنن و ... " اما من هیچ کدوم از حرفهایی که می زدن رو هیچ جا ندیده بودم. خب معلومه. با آرایش مدل خیابون ولی عصر تهران هر جا بری اون برخوردها رو می بینی. من اما تا ساعت 8 شب هم اینجا تنها تو خیابون باشم اذیت نمی شم. (به حمد الله و گوش شیطون کر) بچه ها من رو مرد خودشون می دونن. (منظورشون اون وجه ماجراس که یه مرد با آدم باشه کاری به کارت ندارن- اَ ه. خدا...)

همه اینها رو گفتم، خودتون نتیجه گیری کنین...

لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم

آقای سینا تو دلت نگو خراب شه اون دانشگاهی که تورو پذیرفت. خب پیش میاد دیگه.
ولی ممنون از ریز بینی و دقتتون.

.: ترم دوم :.

msrt — Mon, 19 Oct 2009 19:56:18 GMT

به نام مهربان بینا

همینجور که می گذره و به ترم مسلط می شم، آرامش خوشگلۀ لذت بردن از انجام کارهای دانشگاهم، داره بر می گرده. این ترم هم مثل کلاس اولی ها صفر صفر رفتم سر کلاس. فقط یه کوچولو که کار کردم و دیدیم نه، از پسش بر میام، به لطف خدا، آروم شدم. خدا خیلی بهم کمک می کنه.

استاد حجم سازیمون که ترم پیش هم باهاش کلاس داشتم، ازعالی ترین اساتیدمونه. با اخلاق، با علم و به شدت معلم. من عاشق استادهای معلمم. معلمها از استاتید به درسشون مسلط ترن و قدرت ارائه بهتری دارن، صبور ترن. و اینها همه خصوصیات خاص این استادمونه.

یه استاد دیگه مال کارگاه آرم و نشانه است که به لطف خدا کاملاً بر خلاف استاد ترم پیشمون گرافیک رو بازاری و تبلیغاتی نمی بینه. به شدت روانشناسه. تمام کارهایی که توی کلاس انجام بدی، حالتهای صورتت، کلماتت، عناصری که توی کارهات استفاده می کنی، توسط این آدم تجزیه و تحلیل می شه و اینجوری درموردت به شناخت می رسه و از اون طرف هم رَوش برخورد باهات رو می سنجه. من عاشق این جور آدمهام. که لازم نباشه در مورد آنچه هستی باهاش حرف بزنی. بفهمه وقتی از فرم اریب خیلی استفاده می کنی آدم معترضی هستی و ... اما یه چندتا از بچه ها از این خصوصیت استاد می ترسن. دوست ندارن ذهنیاتشون خونده بشه. این هم از اون استادهای معلمه. سالیان سال معلم آموزش و پرورش بوده و خوب بچه تنبلها رو از بچه زرنگها تشخیص می ده. به شدت به خواستن بچه ها برای یادگیری توجه می کنه و الکی الکی بهت چیز یاد نمی ده. عطشت رو اگه ببینه با جون و دل بهت کمک می کنه. اگر نه، براش با دیوار فرقی نداری. کاری که ازمون می کشه به نسبت اون استاد حرفه ای تر، جهت دار تر و کاربردی تره. حداقل برای من. اما وقتی من این استاد رو ترجیح دادم، سخت تر رو انتخاب کردم بین سخت و سخت تر. چون می شه ازش کار یاد گرفت از اونیکی نه.

یه درس تبلیغات داریم که بیشتر روانشناسی و فلسفۀ تبلیغاته. کلاس اکتیویه. استاد برای دانشجوش ارزش قائله. وجود تو برای کلاسش مهمه. مثالهای هر مبحث با توئه تا فکر کنی، بسازی ، یاد بگیری و ملکه بشه برا ذهنت. کلاس دو ساعته مثل یک چشم به هم زدن می گذره. آخرشم بچه ها تا بعد کلاس دارن بحث می کنن. تقویت و تربیت ذهن خلاق مال این کلاسه.

یه درس اندیشه اسلامی داریم که استاد با معلوماتی شامل حالمون شده. ترم پیش تاریخ صد اسلام مزخرفی رو سپری کردیم. تمام مدت کلاس با گوشیم بازی می کردم یا موسیقی گوش می دادم و حاضر نبودم اراجیفی که به هم می بافت رو بشنوم. تا کلاس 1 ساعته تموم بشه یکهزار و سیصد و بیست و هفت بار ساعتم رو نگاه می کردم. اما استاد اندیشه اینطور نیست. حرفهای جالبی می زنه. گاهی از پس بحث بر نمیاد و مجبور می کنه بریم دنبالش خودمون جواب رو پیدا کنیم بیایم بحث کنیم. نه من، تمام بچه ها سر کلاسش بهشون خوش می گذره. حرف حساب می شنویم. این کلاس هم با اینکه آخر شبه و خسته ایم، مثل چند دقیقه کوتاه سپری می شه.

کلاس عکاسیمون این ترم بهتره. یاد کلاس نویسندگی می اندازتم. مجبوری عکس خوب بگیری وگرنه بچه ها بی رحمانه نقدت می کنن. تکنیک یاد می گیریم و نقد. استاد این ترم سر حال تر از ترم پیشه. بیشتر توضیح می ده، بیشتر وقت می گذاره. بدون آنتراکت کلاس 3 ساعته رو می گذرونیم. استادمون دید خوبی داره، عکسهایی که می پسنده رو می پسندیم درست به همون دلایلی که اون پسندیده. اما از لحاظ مفهومی اصلاً عکاس خوبی نیست . تصور کن یه عکس تبلیغاتیش رو آورده و چقدر هم به به چه چه کرد که ببینین، در کنار کف شوی از کاشی براق استفاده کردم و گل عروس و بابونه سفید که نشون دهنده پاکی و ... و ما چقدر زیر زیرکی خندیدیم. اما خوب درس می ده. خوب هم نقد می کنه. (شد چند بار؟)

استاد طراحیمون که جد و آبادش نقاش و هنرمندن، خیلی حالیشه. خوب هم ارائه می ده. یا نمی دونم من خیلی شاهکارم ;) اول که اومد یکی رفت مدل شد بچه ها طراحیش کنن. من گفتم بلد نیستم. بدون اینکه مسخره کنه بدو اومد پیشم اصول رو یادم داد. نفر بعدی که رفت و خودم کشیدم، ازم راضی بود. به نفر چهارم که رسیدم فقط بهم تذکر داد دیگه با خودم پاک کن سر کلاس نبرم. خیلی هم استفاده نکرده بودم ها، اما برام حرامش کرد. تو بخش دوم کلاس، پروژه ای داد که من رو یاد اولین استاد تخصصی دوره کاردانیم انداخت. می گفت دانشجوی کامپیوتر باید تابلو باشه. باید انقدر ذهنش درگیر درسش باشه که بخوره به دیوار. اینجوری داشتیم می شدم، اما از این جور شدن لذت نمی بردم. حس یه ماشین به درد نخور رو داشتم. حالا هم بعد کلاس طراحی واسه پیدا کردن سوژه، اونجوری که این استادمون می خواست، واقعاً به درو دیوار می خورم. اما از این در دیوار خوردنه لذت می برم. با این درگیریه عشق می کنم. تو هنر سوژه ها همه جا هست، فقط باید ببینیش و این خیلی لذت بخشه که، نگاهت به همه چیز جور دیگه ای باشه که هیچکی به اون شکل نگاه نمی کنه و بعد اگه بتونی اون دیدت رو به کسای دیگه ای که مثل تو نمی بینن منتقل کنی، واقعاً شاهکاره...

اما بگم از استاد ماست و شفته و شل ِ تکنیکهای چاپ که انقدر با صدای پایین حرف می زنه و با خط ریز و زور کم قلم پای تخته می نویسه که کلاً کسی حس کلاس به کلاسش نداره. همش هم می گه شما بی حالین و نمی گذارین من درس بدم. یکی بخواد به بغل دستیش توضیح بده انقدر بهش نگاه می کنه تا ساکت بشه و بعد درس رو ادامه می ده که این من رو به شخصه روانی می کنه چون توجه همه کلاس می ره به تو و کلاً رشته کلام از دستت در میره و نمی فهمی چی به چی شد. قدرت ارائه نداره. توضیح می ده و همه مات و مبهوت نگاهش می کنیم. می گه کی فهمید بیاد توضیح بده. برام جالبه که چطور این آدمها با پولی که در میارن نون می خورن. وقتی تو می تونی توی یک کارگاه چاپ، ناظر باشی و دوبرابر حقوق بگیری چرا وقت و انرژی اینهمه آدم رو می گیری که هیچی یاد ندی؟

استاد طراحی حروفمون هم خوبه. فقط خوبه. حسی بهش ندارم. من که سر کلاسش یکی در میون یه ترکیب حروف می زنم، یه شخصیت کارتونی از رو چهره مذکرهای کلاس می سازم و با بچه ها کلی می خندیم. این تنها شیطنتم هست. برام جالبه با این نقاشی افتضاح هر کی رو می کشم به هر کی نشون می دم درست حدس می زنه.

این پست، تمام درسهای این ترم و حال هوای کلاسهامه که فکر کنم ترم قبل اصلاً در این زمینه ننوشتم. سندهای تاریخی از اولین هفته های ترم 2 هم به این وسیله به ثبت رسید.

خدایا به خاطر تمام لطفهایی که در حقم می کنی ازت ممنونم

.: پسرها :.

msrt — Fri, 16 Oct 2009 21:22:18 GMT

به نام دانای نهان

برام پسرها موجودات قابل مطالعۀ جالبی هستند. فکر می کنم خدا خیلی زحمت کشید تا این موجودات رو آفرید. چون خدا بد نمی آفرینه و اینکه بخواد همچین چیزایی رو بیافرینه ازش عجیبه. حتی از آفریدن یک درخت از یه دونه کوچولو عجیب تر.

نمی دونم چی بگم. تا خرخره تأسفم واسه آنچه می بینم و می شنوم...

خودش وضعیتش مشخصه، کلی حرفهای نافرم پشت سرشه، برخوردش، نگاهش، حرفهاش، همه نشون می ده این آدم، آدم سالمی نیست، وقتی هر کاری دلش خواسته بود کرد و موهاش سفید شد و کم کم فکر زن گرفتن راست راستکی شرعی و قانونی به مغزش خطور کرد، می خواد یه زن پاک، مؤمن و چشم پاک که نه آفتاب دیده باشتش نه مهتاب واسه خودش انتخاب کنه و از اون موقع بشه نگهبان بالای سر زنش که یه وقت تو یکی از اون هزار راه گندی که بوده، زنش رو نبینه...

اون یکی با هزار خواهش و اصرار و من بمیرم تو بمیری و اینو ببین اون رو ببین، می ره خواستگاری، اتفاقاً مراحل خواستگاری به خوبی و با تفاهم سپری می شه و می رسن به دوره شیرین نامزدی، دختره هنوز گیج و گاگوله که بلاخره این همون شاهزادهه هست یا نه و همه کارهاش، از رعایت قوانین تا معاشرت و ... اش رو زیر نظر می گیره و از اون طرف هم هی توی گوشش خونده می شه که آی تو همسر آرزوهای من هستی، تو همونی که سالیان سال دنبالش بودم، تو، تو، فقط تو، آهای آهای فقط تو و این حرفها و درست وقتی دختره ته دلش داره نرم می شه و به قول بهتر خر می شه، سر تفاهم نداشتن بر "مدت عقد"، میزنه زیر میز و کافه رو به هم می زنه و می ره که می ره انگار هیچ وقت نبوده و اون دختر می مونه و لعنت و نفرین به خودش که چی شد بعد اینهمه تردید، یهو داشتم بهش اعتماد می کردم و در آخر به تمام مردها بی اعتماد می شه و مابقی ماجرا.

یکی دیگه هم که بر اثر تصادف، قبل از خواستگاری زیاد با هم در ارتباطن، هی پاپـِیش می شه، هی موس موس می کنه، هی تیکه عاشقانه میندازه، هی جملات ناب شاعرانه پرتاب می کنه و ... و دختره که اوایل عصبانی می شده یا ناراحت، یواش یواش به این فکر می کنه نکنه این خودش باشه، و وقتی تمام ذهنشو مشغولش کرده تا ببینه با ذهنش، با اونچه می خواسته، هماهنگه، که حالا یا بر اثر عادت یا عشق کورکورانه بهش دل می بنده و هر چی بیشتر منتظرش می مونه، همونطوری که گاهی توی حرفهاش می شنید، کمتر به نتیجه می رسه. آخرشم یه روز متوجه می شه، بعله عین خودش سی و سه هزار دویست و بیست نفر دیگه به این آدم دارن فکر می کنن و اون پسره هم می ره دختر خاله اش رو می گیره، و بماند که بعد ازدواج هم به رَوَند زندگیش مثل مجردی ادامه می ده....

نمی دونم شاید تمام اینهایی که گفتم از بدی دخترها باشه... نمی دونم.

نکته مهم: اینها به من ربط نداره.

پی نوشت:

از کلمۀ گرفتن واسه انتخاب همسر برای پسرها متنفرم. زن بگیر. می گیرمت. بیا من رو بگیر و ...

نمی دونم دخترها دزدن یا کالا که باید "گرفته" بشن؟؟؟

بعد هم راحت ول می کنن. اونوقت:

دخترها می شکنن؟

دخترها له می شن؟

دخترها مثل توپ بخورن زمین هوا می رن؟ هوا می رن؟ هوا ... می رن؟؟؟

.: یه چیزی واسه نوشتن :.

msrt — Wed, 14 Oct 2009 08:03:18 GMT

به نام مهربون خوشگل عزیز دل

من همیشه اعتقاد دارم هیچ اتفاق بسیار بد یا خوبی که واسه آدم می افته بی "حکمت" نیست. مخصوصاً اگر توی شکل گیریش تحت هیچ شرایطی دست نداشته باشی و بین چند چیز خوب یا بد، فقط "انتخاب" با تو باشه.
دیشب حال بدی بودم. یه گنگی عظیم + ترس. دقیقاً این مثال که وقتی وارد یه اتاق تاریک نا آشنا می شی به هر چی که می خوری می ترسی و وقتی برق روشن شد و دوباره خاموش شد و تو نسبت به محیطی که توش هستی شناخت پیدا کردی، دیگه ترسی واست وجود نداره. حال دیشب من واقعاً وارد شدن به یه اتاق تاریک ناشناخته بود. اما به لطف سیما شایدم خدا که به فکرم انداخت باهاش حرف بزنم، چراغ روشن شد و باز خاموش شد و من دیگه هیچ ترسی و اضطرابی نداشتم. راحت تر پذیرفتم.
اینکه تا خرخره سرت کار ریخته باشه ولی ندونی چطور انجامش بدی دردیه که انگار باید اوایل هر ترم باهاش دست و پنجه نرم کنم. اما باز هم راضیم. چون بلاخره از پسش بر میام.
خدایا بیش از هر وقت، بودنت رو حس می کنم و به خاطر بودنت ازت ممنونم.

پی نوشت:

دعا لازمم. دعام می کنین؟

.: الحمد لله رب العالمین :.

msrt — Wed, 07 Oct 2009 22:35:11 GMT

به نام دانا

با آنها پیکار کنید، که خداوند آنان را به دست شما مجازات کرده و رسوا می سازد؛ و شما را بر آنها یاری می دهد و سینۀ گروه مؤمنین را شفا می بخشد(؛ و بر قلب آنها مرهم می نهد).

و خشم دلهای آنان را از میان می برد و خدا توبۀ هر کس را بخواهد (و شایسته ببیند)، می پذیرد؛ و خداوند دانا و حکیم است.

آیا چنین پنداشته اید که (به حال خود) رها می شوید در حالی که خداوند هنوز کسانی را که از شما جهاد کردند و غیر از خدا و پیامبرش و مؤمنان را محرم اسرار خویش انتخاب نمودند، (از دیگران) مشخص نساخته است؟! (باید آزمایش شوید؛ تا مؤمنان واقعی شناخته شوند؛) و خداوند به آنچه عمل می کند آگاه است.

سورۀ توبه

آیات 14 و 15 و 16

.: money :.

msrt — Sun, 04 Oct 2009 23:12:18 GMT

A man is talking to God.
The man: "God, how long is a million years?"
God: "To me, it's about a minute."
The man: "God, how much is a million dollars?"
God: "To me it's a penny."
The man: "God, may I have a penny?"
God: "Wait a minute."